Waar moeten we ons op richten?
Wie betrokken wil zijn op wat er in de wereld gebeurt, heeft er in deze tijd maar een zware dobber aan. Meestal helpen de diverse nieuwsmedia om je wel enigszins een beeld te geven bij wat er speelt, en voor het gemak (?) wordt het dan meestal in hapklare tegenstellingen gegoten. Lekker overzichtelijk. Oekraïne of Rusland. Israël of Gaza. Linkse gekkies of rechtse rakkers in ’s lands eigen politiek. Dat wordt in toenemende mate complex, nu Israël besloten heeft zich ook tot Iran te richten, en daarmee Rusland in de opmerkelijke positie zou komen om hierin te bemiddelen, gezien het land een bondgenoot van beiden zou zijn. Als klap op de vuurpijl wordt het wereldtoneel de interne partijpolitiek van de twee fuserende linkse partijen ingetrokken, en zijn deze week de ogen van de wereld op Den Haag gericht ten tijde van de NAVO-top.
Daarmee kan het zijn dat mijn onoverzichtelijke overzicht van hiervoor wanneer je dit leest alweer achterhaald is. Het roept de vraag op: waar moeten we ons op richten? We zijn deze maand met voorbede bezig geweest, en afgelopen zondag in het licht daarvan met zegenen. Die ochtend spraken Trump en Netanyahu: ‘God bless the Middle-East, Israel and America.’ God heeft het er maar druk mee. Wat zou Gods hart zijn om te zegenen? En waartoe of tot wie zouden wij ons dan, in Hem en namens Hem, mogen richten?
Ik geloof niet dat God een aanzien des persoons of des naties zou hebben, en al zeker niet wanneer die oorlogszuchtig zijn. Het enige waar ik dan wél op uitkom, is dat Gods hart gericht is op herstel van de mens naar het beeld van Christus; een beeld van liefde en zelfopoffering, trouw tot aan het eind. ‘Het is in het afleggen van je eigen leven vanuit liefde dat ware menselijkheid wordt onthuld,’ quote ik deze maand een oosters-orthodox theoloog. De wereld is daar nog niet, maar alle verandering begint in het klein. Onze menselijkheid in Christus laten zien: durven wij ons hierop te richten?
Patrick
