Er gaat op Internet al jaren een leuk filmpje rond van een comedysketch over het verschil tussen mannen- en vrouwenhersens. Daar moet je mee uitkijken, tegenwoordig, maar naar mijn bescheiden mannenmening blijft het erg geestig en zit er nog altijd een kern van waarheid in. Ik moest hier de voorbije weken aan denken, in deze tijd van het jaar die altijd zó snel gaat. De dagen worden langer, maar ze zijn gevoelsmatig sneller voorbij. Er zijn tijdtheoretici die menen dat sommige tijd ook écht absoluut sneller gaat als de gevoelsmatig ervaren tijd sneller gaat. Afijn, ik dwaal af.
Waar ik naartoe wilde is dat in deze periode van feest- en verlofdagen mijn hoofd telkens van hot naar her gaat. Dag werken, dag vrij, weer werken, weekend, oh ja, het is nog meivakantie, weer werken, Hemelvaart, weer een halve week vrij, weer werken, Pinksteren. Is het nu maandag of dinsdag? Ik moet voortdurend schakelen, en mijn toch beperkte mannenhersens worden hier onrustig van. Doos open, doos dicht, de hele archiefkast ligt overhoop. Waar is de ‘nothing box’ als je hem nodig hebt? Soms kun je dan maar beter een vrouw zijn, want daar zit de boel toch al in de knoop.
Mannen of vrouwen, we zijn allemaal gelijk in Christus. Hoe zouden Zijn hersens gefunctioneerd hebben? Had Jezus een ‘nothing box’? Maar hoe versnipperd deze dagen en weken ook zijn, Zijn liefde voor mij blijft hetzelfde, of ik nu werk of niet, naar de kerk ga of niet, uitjes met familie of vrienden onderneem of niet. Hoe onrustig het me ook maakt, mijn rust zit in de wetenschap dat Zijn genade niet van mij wijkt. Ik blijf dat lastig te bevatten vinden. Ik hoop dat Jezus een ‘everything box’ voor me heeft, waarin ik Zijn volheid voor mij kan vinden.
Patrick
