Eenheid in verscheidenheid
Eén van de cd’s (jaja) die we regelmatig met de tieners luisteren wanneer ik iedereen weer huiswaarts breng is het album ‘Lars’ van rapper Snelle. Een favoriet daarop is het nummer ‘Allemaal hetzelfde,’ waarin hij zingt over ‘singer-songwriters met een baardje’ die allemaal super erg hunzelf zijn, maar toch niet erg anders dan de rest. Ik moest hieraan denken toen ik de websites bekeek van kerken in onze regio. Maar waar Snelle wat kritisch is op zijn ver verwante medemuzikanten, voelde ik vooral veel verwantschap met de kerken om ons heen.
Uiteraard, ik zou de verschillen kunnen benadrukken, theologisch navelstaren doet het dan goed, maar volgens mij bestaat onze hedendaagse samenleving al uit genoeg tegenstellingen. Hoe anders is het wanneer je met een andere bril kijkt: iedereen zet zich in om een plek te bieden waar men God kan vereren. Iedereen biedt gelegenheden om op zondagen of doordeweeks elkaar te ontmoeten om het leven te delen, er voor elkaar te zijn. Iedereen heeft hoofdbrekens over een structuur en manier om aan te sluiten op alle leeftijdsgroepen: van kinderen en tieners tot senioren. Iedereen heeft een transparante leiderschapsstructuur met mensen die aanspreekbaar zijn. Iedereen heeft initiatieven of projecten om anderen te helpen, dichtbij of ver weg. Wat mooi, en wat een eenheid in verscheidenheid!
Snelle rapt: ‘Iedereen die is uniek, doet zijn best of probeert het. Zo zijn we nooit echt alleen. Want is iedereen uniek, hebben we dat wel weer gemeen.’ En toch was Eldad een knakker die zich vooral buiten het kamp en de gebaande paden begaf. ‘Kijk ons eens anders dan de rest zijn,’ niet als doel op zich, maar als deel van wie we zijn terwijl we onderweg zijn. Laat ons dat maar zijn: super erg onszelf, maar in onze verscheidenheid verbonden met de rest.
Patrick
