De dagen worden korter en binnenkort gaat de klok weer een uurtje terug. Uurtje extra slaap, altijd goed. Sommigen gebruiken deze bijna niet-bestaande tijd om de ‘wintertijd challenge’ aan te gaan. Bij nacht en ontij langer dan een uur lopen, om zodoende je ‘smart watch’ om de tuin te leiden. Nadat je een uur gelopen hebt, gaat de klok immers weer terug naar het moment waarop je begon. Het is het toppunt van menselijke bezigheidstherapie. Lucht, leegte en najagen van wind, zou onze altijd vrolijke vriend Prediker erover zeggen. Waar geef je je tijd aan? En geeft dat je de voldoening die je zoekt? Alles heeft zijn tijd, zegt Prediker.
Maar is dit alles tot meerdere eer en glorie van den Here, of toch vooral van onszelf? En wie bepaalt dat? Filosofen zoals Hume en Bentham stellen dat de morele waarde van een handeling afgemeten kan worden aan de bijdrage die deze handeling levert aan het algemeen nut. En algemeen nut is dan het welzijn en geluk van alle mensen, gedefinieerd als het totaal van plezier minus pijn. Vrij vertaald: als iedereen zou Netflix’en in plaats van het journaal kijken heb je maximaal plezier en minimaal pijn. Iedereen gelukkig.
Zo simpel is het natuurlijk niet. Het gaat eerder om ‘intellectuele en geestelijke geneugten’, die van grotere waarde zouden zijn dan fysiek plezier. Dus moeten we dan maar ons leven wijden aan studie en gebed, in plaats van zelfgerichte bezigheidstherapie zoals Netflix’en of hardlopen? Zeker niet. Niets mis met een avondje series kijken, maar soms is het ook goed om na te denken over hoe en waar je je levensgeluk in God vindt. Maar wanneer vind je nu tijd voor zulke introspectie? Ik heb een voorstel. Zet binnenkort de wekker op zaterdagnacht 2 uur. Stille tijd, gratis en voor niets.
Patrick
