De grote scheiding
Dit is de titel van een boek van C.S. Lewis, wat ik (tot mijn schande) nog nooit heb gelezen. De titel speelde wel steeds in mijn hoofd toen ik onlangs een paar dagen in Berlijn was. Een stad waar een behoorlijk aantal jaren een grote scheiding speelde. Dit is nog steeds zichtbaar in de stad. Het wordt toeristisch ingezet, maar zeker ook als leerschool en waarschuwing. Hoewel de sporen er nog zijn, kan je nu in Berlijn zonder problemen over de scheidslijn tussen oost en west.
We hebben het binnen Eldad ook wel over de scheiding, die wij al dan niet hebben met God. Daarnaast is er binnen de samenleving, maar ook binnen de christelijke groepen ook vaak sprake van scheiding. Zij horen er wel of niet bij. Binnen een aantal christelijke kringen hoor je er pas bij als je bekeerd bent, met bepaalde rituelen, anders val je buiten de boot.
Het boek van Lewis zet dit feit ter discussie, begrijp ik uit een samenvatting die ik kon vinden. In Berlijn sprak ik een man die, als kind van een jaar of twaalf, vlak voor de val van de muur vanuit Oost-Berlijn een dag naar West-Berlijn was geweest. Hij vond de muur heel vreemd en had zelfs tijdens dat bezoek wat stukjes uit de muur gehakt. Teruggekomen schreef hij een verontwaardigde brief aan de regering dat hij het niet kon begrijpen dat er zo'n scheiding nodig was. Iets wat mij heel dapper overkomt...
Het riep bij mij wel de gedachte op dat wij soms ook een grote scheiding maken tussen de mensen en God. De vergelijking gaat natuurlijk niet helemaal op, maar God zelf is hier ook verontwaardigd over en is, denk ik, doorlopend bezig met stukjes van de muur af te bikken. Ik voel zelf die scheiding niet zo meer, ook richting andere mensen. Ik zie bij mezelf natuurlijk nog wel de restanten, net als de contouren van de muur in Berlijn. Voor mij is dit dan ook leerschool en waarschuwing dat God het niet zo bedoeld heeft. Ik weet dat ik gewoon vrij naar God kan gaan, zoals ik heel wat kilometers door Berlijn kon lopen zonder enige hinder van een scheiding.
Sijbrand





