Olifant

Onlangs kwam ik in een boek dit (oude en bekende) verhaaltje tegen: Eens waren er vijf blinden vrienden die nog nooit een olifant hadden ontmoet. Toen ze in een dierentuin kwamen mochten ze samen ontdekken wat het voor dier was, de verzorger liet ze ieder op een plek het dier voelen. De eerste blinde liep tegen de zijkant aan. "Wat een enorme muur!" riep hij. "Een olifant is als een stevige muur." De tweede voelde de slurf. "Nee, nee! Een slang!" zei hij. "Een olifant is als een stevige slang." De derde pakte de poot vast. "Jullie hebben het allebei mis," mompelde hij. "Het is een boomstam. Een dikke, harige boomstam." De vierde streelde het oor. "Haha, jullie weten niets!" lachte hij. "Een olifant is als een grote waaier." De vijfde werd er op gezet en juichte: "Nee, het is een bewegende berg!".

De moraal van het verhaal is dat ze allemaal een deel zien en dat dit deel helemaal klopt, maar het totaal plaatje missen. Samen komen ze aardig in de buurt van wat een olifant werkelijk is, hoewel er nog veel aspecten zijn die niet benoemd zijn: bijvoorbeeld de ogen, mond, staart en kleur.

Soms krijg ik het idee dat we als christenen ook zo met de Bijbel omgaan. We lezen een tekst en zien er iets in wat waar is. Dit wordt dan vaak ook als enige waarheid gezien. Als iemand een andere visie heeft, zijn ze niet bijbelgetrouw. Dat zorgt er dan voor dat, denk ik, we misschien wel blind raken voor het overige wat nog te "zien" is. Net zoals de blinden in dit verhaal moeten we samen het totaal plaatje gaan zien. Dat totaalplaatje is grootser dan de slurf, poot of oor van de olifant. Het totaalplaatje van de Bijbel is veel grootser dan we ooit kunnen vatten. We moeten in verwondering naar elkaar luisteren en zo het weidse beeld gaan zien. We moeten ons niet blind staren op één aspect, maar ons laten inspireren door wat de andere blinden gezien hebben. Als we dat doen, kunnen we samen de grootsheid van Gods Woord ervaren, die nog vele malen groter is dan zo'n olifant... Open mijn ogen, Here God.

Sijbrand